Hoe het begon... lesgeven in Tadzjikistan

Het was donker. De lichten in de huizen gingen aan, maar in één van die vele huizen was een meisje dat moest gaan slapen. Ze ging naar boven om zich om te kleden en tanden te poetsen. Daarna ging ze samen met haar mama nog een stukje uit de bijbel lezen en zongen ze 'ik ga slapen ik ben moe'. Nu moest ze echt gaan slapen..

Ze lag in het donker te kijken en zag door de ruit nog precies het licht van de straatlantaarn schemeren. Ze draaide zich om en deed haar ogen dicht. Ze draaide nog eens en nog eens, maar kon niet slapen. Ze hoorde haar mama nog wat rommelen in de badkamer waarna ook zij naar beneden ging.

Het was het stil, alleen de geluiden van buiten waren nog te horen. Ze stapte zachtjes uit haar bed. Op haar gevoel liep ze naar haar radio en duwde op 'play' van het bandje. Het was een bandje van Elly en Rikkert dat luisterde ze vaak als ze niet kon slapen. En ja hoor daar kwam dat liedje weer wat haar zo aansprak. Heer wat kan ik doen, Ik zie een zee van tranen, Van kinderen zonder namen, Door niemand meer genoemd en Wees een levend brood, Een zegening voor velen, En Ik zal jou verdelen, Voor anderen in nood, Zoals Ik ook geleefd heb, Voor anderen in nood.

"Ze zag beelden van kinderen die ze ging helpen, maar vroeg zich af of dat ooit echt zou gebeuren"

Ze zag dan beelden van kinderen die ze ging helpen, maar vroeg zich af of dat ooit echt zou gebeuren.. Al dromend van die dingen viel ze in slaap.

Ze groeide op en bleef interesse houden voor het zendingswerk. In groep 8 van de basisschool maakte ze een werkstuk met als onderwerp 'vluchtelingen'. Ze las trouw het juniorblad van ZOA. Vaak ging ze naar de zendingsmiddag en luisterde ingespannen naar de zendingsverhalen. Ze deed mee aan werkvakanties en kinderkampen om op die manier voor God bezig te zijn. Maar ze wilde meer..

Ze zag dat er een zendingsweekend was. Daar wilde ze wel naartoe na wat twijfel over de juiste keuze e.d. besloot ze toch om mee te gaan. Tijdens dat weekend lette ze goed op en leerde interessante dingen. Zo was er ook een tekst die haar opviel. Handelingen 1:8 (NBV) Maar wanneer de heilige Geest over jullie komt, zullen jullie kracht ontvangen en van mij getuigen in Jeruzalem, in heel Judea en Samaria, tot aan de uiteinden van de aarde.'

"Wat staat daar? Ze dacht namelijk dat er altijd stond EERST in Jeruzalem, dan in Judea en daarna tot aan de uitersten van de aarde"

Ze dacht wat staat daar? en las het nog een keer. Ze dacht namelijk dat er altijd stond EERST in Jeruzalem DAN in Judea en DAARNA tot aan de uiteinden van de aarde. Maar dat stond er niet. Ze las het nog een keer en bedacht toen, dus ik mag wel naar het buitenland. Ze vroeg zich namelijk altijd af of ze niet gewoon eerst in haar eigen woonplaats moest beginnen. Daar was ook nog zoveel te doen..

Aan het einde van het weekend gebeurde er nog iets. Degene die bad, vroeg om onrust in de harten van mensen waarvan het de bedoeling was dat ze de zending in gingen. 'Nee hè!' dacht ze, maar ja hoor vanaf dat moment liet het haar niet meer los. Toen ging het snel, ze zocht op internet naar organisaties, maar twijfelde of het wel kon door haar gezondheid. Dus vroeg ze hulp en kwam zo in contact met een Nederlands gezin in Tadzjikistan. Nu na een jaar van bidden, mailen, andere contacten en organiseren, heeft ze het vliegticket betaald en gaat voor 10 maanden de hulpverlening in. Lesgeven en assisteren aan kinderen van hulpverleners in Tadzjikistan. Een land waar het meisje nog nooit van gehoord had! Wonderen zijn de wereld nog niet uit…

Dat 'meisje' ben ik…

Marleen.